Twee weken onderweg met Delta Lady

Vertrekken uit Herkingen voelde bijzonder. Ik had best wat spanning over het uitvaren, ook al was het windstil. Inmiddels had ik in Herkingen aardig wat zeilkennissen opgedaan en er stonden verschillende mensen te kijken toen we vertrokken. Aan boord waren mijn vader Marcel en zeilvriend Rolf. Voor pap was het zijn eerste keer zeilen. Pap is vaak langs geweest om te helpen met klusjes aan de boot, maar telkens was er iets met de motor, de mast eraf, de boot uit het water etc. waardoor we nog niet eerder hadden kunnen zeilen samen.

Ik had Delta Lady nog niet vaak zelf door de sluizen en bruggen gevaren. Het weekend ervoor was ik met zeilvriend Derrick alvast naar Roompot gevaren om het eerste stuk te oefenen. Bij de sluis was het druk en we waren een van de laatste boten die er nog bij konden. Daardoor moest ik een tijd manoeuvreren en de boot op haar plek houden tussen alle andere boten. Dat ging soepel. Onderweg kwamen we nog een brug tegen. Toen we later weer in Roompot Marina lagen, was ik vooral blij dat de eerste dag erop zat.

Herkingen → Roompot Marina
20,4 NM | 5:39 uur | gemiddeld 3,6 kts | 1 brug en 1 sluis

Vanaf Roompot gingen we voor het eerst met Delta Lady de Noordzee op. Voor we vertrokken moesten we nog even naar de riffen in het grootzeil kijken. Na de Roompotsluis legden we haar daarom nog kort aan de steiger. Dat was lagerwal, dus wegvaren was meteen een leuke oefening.

Buiten stond een wilde zee met hoge golven en aardig wat wind. Het ging goed, maar achteraf was dit een van de ruigere zeildagen van de eerste twee weken. Bij aankomst hebben we op de eerste zee-zeiltocht geproost met een (alcoholvrije) cocktail. We waren die avond maar kort in Blankenberge en vertrokken de volgende dag alweer verder.

Roompot Marina → Blankenberge
34,8 NM | 6:53 uur | gemiddeld 5,0 kts | 1 sluis

De tocht naar Duinkerke verliep prima. De stad zelf vond ik minder bijzonder. Het was druk en toeristisch en in de haven moesten we dubbel liggen aan de passantensteiger. Er stond veel deining en de sanitaire voorzieningen waren slecht. Niet iedere stop hoeft een favoriet te worden.

Blankenberge → Duinkerke
33,7 NM | 6:27 uur | gemiddeld 5,3 kts

Van Duinkerke naar Calais was een korte tocht. We hadden stroom mee, maar weinig wind, waardoor de motor veel heeft gedraaid. In Calais lagen we aan een mooringboei voor de haveningang. Dat was bewust, want in de nacht wilden we rond vier uur vertrekken om gebruik te maken van het getij en de voorspelde wind.

Het binnenvaren van Calais vond ik leuk. De ferry’s komen en vertrekken met een snelheid waarbij je goed moet blijven kijken wat er om je heen gebeurt. Voor de ingang stond een onrustige zee en we moesten de havenmeester oproepen om toestemming te krijgen om naar binnen te varen.

Duinkerke → Calais
26,2 NM | 4:57 uur | gemiddeld 5,3 kts

Om vier uur ’s nachts voeren we Calais weer uit. Mijn eerste vertrek in het donker tijdens deze reis. De ferry’s goed in de gaten houden, de havenmeester oproepen voor toestemming om te vertrekken en daarna de donkere zee op. Ik vond het vooral leuk om te doen. Het is een mooi gezicht in het donker langs het strand varen met de grote ferry’s in de duisternis.

We hadden opnieuw stroom mee, maar weinig wind, dus ook deze etappe hebben we veel gemotord.

Calais → Boulogne-sur-Mer
22,7 NM | 4:27 uur | gemiddeld 5,1 kts

In Boulogne ben ik een dag langer gebleven. Ik ben de oude stad ingegaan en heb onder andere de kathedraal, het museum en de crypte bezocht. De avond voor vertrek stond er harde wind en sloegen de golven over de havenmuren. Mooi om vanuit de haven te zien en ook een goede reminder van hoeveel verschil een beschutte haven maakt. De havens aan de Noordzee hebben allemaal lange brekers, zodat je beschut ligt.

Daarna volgde de eerste langere tocht van de reis. Bijna elf uur varen naar Dieppe. Die afstand vond ik vooraf nog best een stap, maar de dag verliep zonder problemen.

Bij de haveningang van Dieppe lag een zeilboot met motorpech. Ik twijfelde of ik ze moest helpen, maar vond het op dat moment te lastig om ze zelf op sleeptouw te nemen. Daarnaast waren we na een tocht van 11 uur blij om de haven in te kunnen. Gelukkig kwam er vlak achter ons een andere boot aan die ze kon oppikken. Sorry nog!

Boulogne-sur-Mer → Dieppe
57,9 NM | 10:51 uur | gemiddeld 5,3 kts

Dieppe vond ik mooi, vooral ’s avonds. Lang zijn we er niet gebleven. De volgende middag vertrok ik alweer richting Fécamp.

Dieppe → Fécamp
32,2 NM | 6:51 uur | gemiddeld 4,7 kts

We kwamen rond het donker aan in Fécamp en eindigden driedubbel aan de passantensteiger. Ook hier was het druk. Door de wind konden we vervolgens vier dagen niet verder en achteraf vond ik die gedwongen pauze helemaal prima.

Fécamp werd een van mijn leukste stops van deze eerste weken. Ik mocht de vouwfiets van de buren lenen en heb daarmee de omgeving verkend. Ik heb veel gezwommen met mijn flippers, met als gevolg flinke spierpijn in mijn enkels. Ook ontstond er een leuke connectie met de buren van zeilboot Perdu. We zijn een paar keer samen uit eten geweest en hebben een avondwandeling gemaakt. Later kwamen zij ook weer naar Cherbourg.

Na vier dagen konden we verder. Fécamp naar Cherbourg werd de langste tocht tot nu toe.

De eerste vier uur was er weinig wind en moest de motor aan. Daarna konden we vrijwel de hele verdere route zeilen. Dit was mijn favoriete zeildag van de eerste twee weken. Een van de fijnste momenten was simpel: bij de mastvoet zitten, over het water kijken en Delta Lady laten doen waar ze goed in is.

Fécamp → Cherbourg
81,8 NM | 15:17 uur | gemiddeld 5,4 kts

Bij Barfleur veranderde de zee. Rond de kaap stond een rare, onrustige zee door de sterke stroming. We hadden daar gelukkig stroom mee. Dit was een van de duidelijkste momenten waarop ik merkte dat getij niet alleen iets is waarmee je sneller of langzamer vaart. Het bepaalt ook hoe de zee zich gedraagt.

Voor Cherbourg streek ik de zeilen iets te vroeg. Vervolgens kregen we stroom tegen en bleek de haveningang langer dan gedacht. Daardoor mochten we aan het einde van een tocht van ruim vijftien uur nog ongeveer twee uur motoren. Weer wat geleerd.

Cherbourg is een leuke stop. Er zijn elektrische fietsen te huur, waardoor ik gemakkelijk wat meer van de omgeving kon zien. Hier stapte Rolf af en kwam pap aan boord. Een logisch moment om Delta Lady schoon te maken, de was te doen en voorraden aan te vullen. Na twee weken draaide ik mijn eerste was. Op een boot leer je snel dat je bij warm weer verrassend weinig kleding nodig hebt.

Twee weken onderweg

De eerste twee weken zijn technisch gezien eigenlijk helemaal zonder problemen verlopen. Onderweg verloren we een belangrijk boutje van een onderdeel bij de mast. Gelukkig had ik een reserve aan boord. De stuurautomaat heb ik in Chebourg even na laten kijken, dit bleek enkel een aantal instellingen te zijn waardoor hij zichzelf af en toe uitschakelde.

Sinds aankomst in Frankrijk loop ik ook iedere watersportwinkel binnen op zoek naar een drinkwaterfiltersysteem. Het kraanwater smaakt hier door het chloor niet lekker en verschillende zeilers die ik onderweg ontmoet hebben goede ervaringen met filters aan boord. Tot nu toe heb ik nog niet gevonden wat ik zoek.

Zeedieren laten zich tot nu toe trouwens weinig zien. Geen dolfijnen naast de boot of walvissen aan de horizon. Wie weet komt dat nog.

Na twee weken merk ik vooral dat mijn verhouding tot het zeilen veranderd is. De spanning die ik voor vertrek voelde, is grotendeels verdwenen. Niet omdat de zee voorspelbaar is geworden, maar omdat ik mezelf inmiddels heb zien handelen. Ik heb sluizen gedaan, drukke havens ingevaren, in het donker gevaren, lange dagen gemaakt, stroming verkeerd ingeschat, dingen opgelost en onderweg bijgeleerd.

Op zee werkt dat anders. Daar heb je weinig aan gedachten over wat misschien gaat gebeuren. Je kijkt naar de wind, de golven, het getij, de positie van andere schepen en naar wat Delta Lady doet. Daarna neem je een besluit. Als de omstandigheden veranderen, verandert het besluit mee.

Dat principe stopt natuurlijk niet bij het zeilen.

Je kunt je omgeving veranderen zonder dat je gedachten daarmee verdwijnen. Ik kan uit Herkingen vertrekken, langs de Franse kust varen en iedere paar dagen op een andere plek wakker worden, maar dezelfde vragen kunnen gewoon weer opduiken. Dat maakt voor mij zichtbaar dat vrijheid niet alleen iets met omstandigheden te maken heeft.

Want als mijn omstandigheden niet verantwoordelijk zijn voor iedere gedachte die verschijnt, hoef ik mijn omstandigheden ook niet voortdurend te veranderen om me anders te voelen.

En ergens past dat goed bij wat ik op zee leer. Ik kan de wind niet bepalen. Ik kan het getij niet bepalen. Ik kan ook niet bepalen welke gedachte als volgende opkomt.

Ik kan wel kiezen hoeveel betekenis ik eraan geef en wat ik vervolgens doe.

Na twee weken voelt deze reis daarom niet alleen als leren varen met Delta Lady. Ik leer ook steeds duidelijker het verschil zien tussen wat er werkelijk gebeurt en wat mijn hoofd daar alvast van maakt.

Een heerlijke reis! Op naar de volgende zeemijlen.