De solo oversteek van de Golf van Biskaje

Hoe bereid je je op een solo oversteek voor?

Het begon allemaal in de haven van Camaret Sur Mer, of eigenlijk de tocht ernaartoe vanuit de haven van Aber Wrach.

26-08-2026 Aber Wrach – Camaret Sur Mer

Vertrek 08:01 end 08:07

Na zo’n 7 minuten onderweg te zijn gebeurt het, harde piep. Motor oververhit! Snel uitzetten. Op dat moment is Sophie (een opstapper die ik ken vanuit een Nederlandse zeilorganisatie) nog aan boord. We kijken elkaar ietwat geschokt aan. Sophie zegt: we kunnen zeilend de reis voortzetten, we hebben de motor toch pas bij de volgende haven nodig. Ik zeg: we gaan terug en lossen eerst het probleem op. We moeten de zeilen hijsen en terug naar de haven. Ik was nogal verbaaasd over het voorstel van Sophie. Maar dat is het voordeel van kapitein zijn, ik bepaal wat er gebeurt. Bovendien voel ik een bepaalde liefde en zorgzaamheid voor mijn schip die een opstapper niet kan voelen.

De haven van Aber Wrach ligt in de monding van een rivier landinwaarts en na heel langzaam op te kruisen komen we bij de ingang van de haven, waarbij de havenmeester ons een (gratis? Sophie geeft aan dat ze dat wel eens in rekening brengen, maar ik heb nooit een rekening gezien) sleepje naar de bezoekerssteiger geeft.

Terwijl Sophie aan het opkruisen was, heb ik de motorruimte al opengemaakt, wat kan er mis zijn? In mijn hoofd loop ik het stap voor stap door. Een voordeel is dat ik de wierpot, het oliepeil en het koelwater gecheckt heb voor vertrek. Deze drie kan ik dus al uitsluiten. Ik moet eerlijk toegeven dat de motor al anders klonk bij vertrek. En minder koelwater leek uit te spuiten, maar ja, als er niets aan de hand lijkt, ga je ook niets nalopen net voor een geplande zeildag.

De wierpot blijkt nu totaal droog, dat is geen goed teken.

De onderdelen die ik naloop:

• De toevoer van zeewater buiten de boot tot de wierpot, misschien zit er iets in wat dit blokkeert. Ik blaas met de pomp van de dinghy water door de slang naar buiten. Bellen komen onder de boot uit, dit lijkt te werken. Ook por ik er met een slang in om eventuele ophoping te voelen. Niets.

• Iets mis bij de impeller? Impellerpomp openmaken, ziet er goed uit. Geen vuil, geen opstopping, impeller zelf is intact.

Tja, alles wat hierna komt kan ik niet zelf checken. Sophie stelt voor de motor nogmaals te starten om te kijken hoe het nu gaat. Dit doen we, we gieten zelf water in de toevoer van de wierpot. Het gaat door de motor, maar niet van harte. Het probleem is er nog, wat logisch is, want we hebben nog geen probleem gevonden…

Ik geef de troubleshooting op en ga op zoek naar een monteur. Deze heb ik snel gevonden en hoewel ze eigenlijk tot maandag allemaal op vakantie zouden zijn, loopt er een jonge knul rond die straks wel even komt kijken.

Twee uur later is hij bij de boot (wauw, dat zelfs in Frankrijk! Waar alles niet zo snel gaat). Het is een kundige knul en hij loopt alle compartimenten van de zeewatertoevoer een voor een na. Na te hebben gezien dat het tot de uitlaat goed verloopt, blijkt de elboog van de uitlaat het probleem te zijn. Deze is totaal verstopt met roet en corrosie. Hij geeft aan dat deze na ongeveer 20 jaar vervangen moeten worden. Dat zou dan precies kunnen kloppen. Even later pruttelt hij weer tevreden als tevoren. De factuur bedraagt €420 (de nieuwe RVS elboog kost €330) en daar ben ik helemaal niet ontevreden over. De motor is er beter van geworden, het is allemaal supersnel geregeld en ik ben een fijne motorpechervaring rijker. Dat moet je ook niet onderschatten. Motorpech is iets wat iedere zeiler vreest, omdat je de motor vaak op essentiële momenten nodig hebt (manoeuvreren en in smalle wateren).

Goed, hoe draagt dit bij aan de voorbereiding op de overtocht? Door deze hiccup neem ik beter de tijd om de tocht van Aber Wrach naar Camaret Sur Mer voor te bereiden. Hierdoor zie ik dat het beste weather window de volgende dag is als we om 14:00 vertrekken. I.v.m. de stroming in Isle de Molene, een versmalling tussen eiland en vasteland. Hier is de stroming extra sterk. Ik communiceer dit ietwat laat met Sophie, de volgende ochtend. En zij geeft aan dat als we ‘nu’ vertrekken, lees 08:30 uur, het ook nog een goed moment is. Ik ben onderweg naar de douche en zonder überhaupt mijn tanden gepoetst te hebben klim ik terug aan boord en vertrouw ik op haar call. Ze is een prima zeiler en ik wil een democratie aan boord bewaren.

27-08-2026 Aber Wrach – Camaret Sur Mer

Vertrek 09:05 end 18:44

De eerste twee uur zijn inderdaad heerlijk zeilweer, we halen maar liefst 8 knopen. En we hebben de eerste dolfijnen encounter! Jeej! We moeten opkruisen, wat ons iets meer tijd kost om bij Isle de Molene te komen. Daar aangekomen is het volledig wind tegen, waardoor we niet meer kunnen zeilen en gaat de motor aan. Het gedoe begint daarna helaas vrij snel, stroming tegen… 1 knoop. We gaan nu nog 4 knopen vooruit, 3 knopen, 2 knopen, 1 knoop, met als dieptepunt 0,6 knopen met de motor op 2600 toeren. Het is net volle maan geweest, dus het is springtij. Ik laat het varen aan Sophie over omdat ik mezelf intern erg aan het opvreten ben. Dit is precies waarom ik een passage planning had gemaakt en we om 14:00 hadden moeten vertrekken. De wind hadden we nog steeds tegen gehad (6 knopen, dat is heel weinig. De wind nam gedurende de dag af), maar de stroming 4+ knopen mee. Wat zou betekenen dat we i.p.v. 0,6 knopen 9 knopen vooruit waren gegaan. Dat is vliegen voor mijn boot.

Er worden nog wat bijzondere vaarbeslissingen genomen en dat is het moment dat ik het niet meer trek. Ik geef aan dat ik dit een bijzondere keuze vind en er niet achter sta, de gemoederen lopen wat hoger op. En we zoeken allebei even onze eigen ruimte op. We zijn nog altijd aan het varen, dus ik doe dit in de cockpit achter het stuurwiel. We doen uiteindelijk 9:38 uur over een tocht waar je bij een gemiddelde van 5 knopen normaal 7:34 uur over zou doen en bij de ideale planning/stroming hadden we er waarschijnlijk 5:30 uur over gedaan. Het gaat niet over de tijd, maar het vertrouwen in capaciteit en communicatie.

Aangekomen in Camaret Sur Mer geeft Sophie aan dat er echt iets moet veranderen als ik wil dat ze mee blijft varen. Ik heb hier natuurlijk ook over nagedacht en ik wil ZO GRAAG alleen zeilen. Dat ik me zelfs afvraag of ik deze situatie niet zelf gemanifesteerd heb. Ik was wat onzeker of ik het allemaal wel solo zou kunnen managen en nu wil ik niets liever dan solo zeilen en zelf alle beslissingen maken. Wat een mooie uitkomst is, daarvoor ben ik de situatie en Sophie erg dankbaar. Sophie en ik hebben iets meer dan twee weken prima samen gezeild, we hebben veel dezelfde interesses. Na het zeilen gingen we vaak beiden onze eigen weg, precies zoals ik het fijn vind. We zijn goed uit elkaar gegaan. Ze is in Camaret afgestapt en op zoek gegaan naar een andere boot om mee te varen.

Goed, nu hebben we het eigenlijk nog niet echt over de voorbereiding van de oversteek van Biskaje gehad, behalve dat we nu weten dat ik het alleen ga doen en de voorbereiding dus ook lekker alleen doe.

Hoe begin je hieraan? Wat ik geleerd heb in de laatste 6 weken is dat er vier thema’s zijn om rekening mee te houden:

• Golven

• Stroming

• Wind

• (On)weer

Wat ik ervaren heb is dat ik golven zeer oncomfortabel vind. Hier staat de Atlantische Oceaan natuurlijk bekend om. Hoge golven wil ik te allen tijde voorkomen. De hoogte van de golven kun je goed terugvinden op de Windy-app.

Stroming is bij een meerdaagse overtocht niet van belang. Dit is alleen van belang bij kusthoppen en getijdenhavens.

De wind is natuurlijk van belang om vooruit te kunnen komen met een zeilboot. Hierbij zijn richting en kracht van belang.

Daarnaast wil ik absoluut geen onweer meemaken op zee, bij onweer komen gekke windstoten die je met een zeilboot niet wilt trotseren. De zeilen laten zakken of reven is bij mijn boot al niet een gemakkelijk klusje, alles moet aan de mast, dus het risico is ook wat groter. Maar daarnaast zijn deze windstoten onvoorspelbaar en kun je hier niet op anticiperen.

Ik heb in gedachten gehouden dat ik maximaal 3 dagen onderweg ben. Hierover heb ik informatie ingewonnen bij andere zeilers die ongeveer dezelfde tocht hebben gemaakt. Ik heb als eerste gezorgd dat er voor minimaal drie dagen geen hoge golven voorspeld zijn. Oké, dan wind, ik wil niet te veel wind (ook daarbij komen weer golven kijken). Ik heb hierbij concessies gedaan over kracht en richting.

Onweer is niet voorspeld tijdens de drie dagen die ik nu voor ogen heb. Ik heb in totaal 5 dagen gewacht op een goed moment om te vertrekken, dat is relatief weinig. Vaak moet je langer wachten op een goed moment. Ik moet eerlijk toegeven dat ik er ook gewoon erg veel zin in had om te vertrekken, ik had een nog geschikter moment af kunnen wachten. Maar hé, je weet nooit of de weersvoorspelling helemaal klopt en of er een beter geschikt moment gaat komen, dus het er dan maar gewoon op wagen en losgooien!

Camaret Sur Mer – Cudillero

Vertrek 02-09-2026 09:55 end 05-09-2026 11:28

Ik vertrek op woensdagochtend, omdat de laatste dagen in het teken stonden van medezeilers ontmoeten en slecht slapen vanwege veel swell in het ankergebied. Check ik op woensdagochtend de weersvoorspelling (nogmaals, na natuurlijk dit window al een paar dagen in de gaten te houden). Ik doe dit bewust niet op dinsdagavond omdat ik minimaal een goede nachtrust wil voor eventueel vertrek. Wacht, het lijkt nu perfect. Nu! Ook met de aankomst in het achterhoofd. De boot is er klaar voor, ik ook, let’s go!

Tuurlijk, ik had nog even vers brood kunnen halen, maar wie heeft daar tijd voor?

Ik neem in een rush afscheid van gemaakte zeilvrienden, waarbij we afspreken elkaar op een ander moment op een ankerplek weer te meeten. En gooi de trossen los, of eigenlijk haal ik het anker binnen; 35 meter ketting + 15 kilo anker met de hand ophalen, oké, dat is in ieder geval een hele workout. Maar goed, ook meteen de laatste in de komende drie dagen. Ik onderschat op dat moment nog hoe vaak ik de zeilen ga hijsen en riffen ga zetten.

Het begint met een uurtje motoren om de punt van Camaret om daar de zeilen te kunnen zetten, op naar Ile de Sein. Ik had zo’n haast om te vertrekken omdat ik de stroming nog net mee wil hebben in Ile de Sein, dit is ook een versmalling tussen eiland en vasteland. Ik moet opkruisen en haal het dus niet om op tijd bij Ile de Sein te zijn. Ik besluit er dus omheen te zeilen. Het voordeel is dat ik de stroming nu geheel mee heb en niet hoef op te kruisen. Ik doe er 6 uur over om bij het puntje te komen. Met een gemiddelde van 5 knopen had ik er normaal 4 uur over gedaan als ik door de versmalling was gegaan. Maar met de tegenzittende omstandigheden waarschijnlijk 8+ uur. Hierna wordt het wel wat lastiger. De wind is continu ongeveer 20 knopen, dit is wat ze voorspeld hadden voor de windstoten, niet per se voor de continuïteit van de gemiddelde wind. Maar hierdoor kan ik in ieder geval wel lekker doorvaren. Een nadeel, het is precies vanuit de richting die ik op wil. Wel voorspeld, maar zoals ik al zei, ik heb concessies gedaan over kracht en richting. Op de goede hoop dat er misschien 30 graden verschil in zat en het toch prima te bevaren was. De komende 1,5 dag ben ik aan het opkruisen met vol zeil. Door de 20 knopen wind zijn de golven toch nog aanzienlijk. De slagen bestaan uit 2 en 3 uur. En aan de wind is op zee toch al niet de meest comfortabele koers, maar hé, ik ga wel lekker vlug met zo’n 5 tot 6 knopen, de golven remmen af. Ik oefen na wat uit de kust te zijn met langere tijd binnen zijn, zodat ik vanavond hopelijk wat slaap of in ieder geval rust kan pakken.

Ik merk dat ik vaak moet eten om iets in mijn buik te hebben. Zodra ik een lege maag krijg, komt er ook een zeeziek gevoel bij kijken. Ik heb ruim voldoende aan boord om nog 3 weken weg te blijven, dus dat zit wel goed. Rond 17:30 kook ik spaghetti, ja gewoon met verse paprika, courgette en champignons. Direct voldoende voor de komende drie dagen. Ik heb een cardanisch spirituskooktoestel en dat gaat allemaal prima.

De avond valt, omdat ik aan het opkruisen ben is de lage kant, de kant waar de zeilen naartoe staan en waar de boot door de wind het laagst in het water ligt, telkens aan een andere kant van de boot. Daarom maak ik beide banken gereed als bed. Ik kan de leuning opklappen waardoor ik vrij ruime bedden heb. En omdat het telkens de lage kant is waar ik probeer te slapen, hoef ik niet bang te zijn dat ik eruit rol. De wind is erg constant, wat fijn is. Ik heb hazenslaapjes van 15 minuten, een half uur, soms zelfs drie kwartier. Ik zet telkens een wekker van een uur. Maar dat is meer zodat ik weet hoe lang geleden het is dat ik de omgeving heb gecontroleerd. Ik word eigenlijk nooit wakker van de wekker omdat ik daarvoor alweer ben wezen kijken hoe alles ervoor staat. Ik ben een lichte slaper, maar al met al valt mij het helemaal niet tegen. Hoe verder je op Biskaje komt, hoe minder boten er om je heen zijn. En ik heb de stuurautomaat op windrichting gezet, dus ik hoef niet bang te zijn dat de zeilen ineens gaan klapperen. De stuurautomaat is trouwens mijn meest gewaardeerde en minst eisende crewmember. Wat een held. Voor de niet-zeilers onder ons, eigenlijk vaar je (ik) bijna altijd op stuurautomaat behalve bij manoeuvres of bijvoorbeeld smalle plekken, of misschien korte stukken. Ik heb vanaf het begin van de reis muziek op staan, ook ’s nachts. Het zeilgeweld kan behoorlijk wat geluid opleveren, muziek maakt mij dan rustig. De golven nemen gedurende de nacht af tot ongeveer 0,5 meter. Ik denk dat ik in totaal zo’n 7 keer in slaap val, dus waarschijnlijk slaap ik zo’n 4 à 5 uur.

De donderdag is een heerlijke dag qua weer; zon, 10 knopen wind en 5, soms 6 knopen snelheid. Netjes! Een fijnere dag dan gisteren, gisteren vond ik niet zo leuk. Ik zit mijzelf wel wat op te vreten over het opkruisen, op deze manier gaat de tocht minimaal 1/3 langer duren. Daarnaast merk ik dat ik best gespannen ben over de schuinheid en of iets breekt door de krachten die hierdoor vrijkomen. Wat ik wel echt gaaf vind is het zo dicht bij de natuur zijn.

Ik heb screenshots gemaakt van Windy voor de weersvoorspellingen van de komende dagen, deze lijken tot nu toe vrij goed te kloppen. Rond 18:00 passeer ik het 1000 meter dieptegebied, het water ziet er hier anders uit. Erg mooi diepblauw. Om 19:00 valt de wind weg en gaat de motor aan. Later in de avond nog geprobeerd de zeilen een keer op te zetten, de wind leek oké, zo’n 7 à 8 knopen. Daar kan mijn bootje wel wat mee, maar dit viel helaas ook vrij snel weer weg. Motor weer aan. Het voordeel van motoren is dat je natuurlijk precies de kant op gaat die je op wilt en dat je dit met een mooie snelheid kunt doen. En doordat er geen wind is zijn er ook geen golven, ietwat zeedeining, maar niet veel. Ik voer met 2200 toeren zo’n 5,2 knopen, uiteindelijk 30 uur onder motor. Hierdoor lukt het mij wel om ’s nachts goed te slapen. Muziek harder dan de motor, nog minder boten om mij heen. En de mooiste sterrenhemel die ik denk ik ooit heb gezien. Er is op het midden van Biskaje natuurlijk geen lichtvervuiling, dus de hemel was superhelder. Wauw. Ik slaap die nacht zo’n 6 uur denk ik. Ook dit zijn hazenslaapjes, maar nu iets langer van telkens 0,5 uur tot drie kwartier.

Op vrijdag komt rond 7:00 uur de zon op, helaas is het bewolkt. Notitie: ‘zeilen is het leukst als het weer helemaal meezit. Het is niet leuk als het weer tegenzit of iets kapotgaat’. Tja, amen.

Om 9:00 uur heb ik geprobeerd het grootzeil te zetten om de wind van achter mee te pakken en de motor wat rust te geven, helaas te weinig wind. Ik kan hem helaas ook niet laten staan voor stabiliteit, want hij begint te klapperen. Ik merk dat ik voor het eerst sinds deze reis comfortabel beneden ben, zonder ieder moment meters in de gaten te willen houden.

Wacht, ik zie wind aankomen! Nope, toch niet… Om ’s nachts te kunnen varen met alle apparatuur heb ik stroom nodig, de zonnepanelen zorgen overdag dat de accu’s vol komen te zitten en ik dus ook ’s nachts lekker door kan zeilen. Als het ’s ochtends bewolkt is en de hele dag zo blijft, is het lastig om zonder de motor even de accu’s bij te laten vullen, te kunnen blijven zeilen, met name op autopiloot. Ach ja, ik motor nu toch al een tijdje, dus voor nu gaat deze uitdaging totaal niet op. Het is meer een gedachtenspinsel van dat moment. Zoals iedere zeiler dat vast wel herkent op langere oversteken, wat kunnen uitdagingen zijn? Mooi, laten we deze helemaal gaan overdenken… zucht…

Daarnaast overdenk ik ook eens mijn reisplannen en weet ik dat ik het nooit per se heb geambieerd om solo grote oversteken te maken (lees meer dan een week). Dat is niet veranderd, maar ik merk dat er op een reis zo veel op je pad kan komen dat ik het geweldig vind dat de toekomst helemaal open is. Ik zie het bijvoorbeeld best voor mij om samen met iemand een zeilwereldreis te maken. Maar wel met een grotere boot die minder last heeft van golven 😉. Dit is voor het eerst dat ik mij dit voor kan stellen, hiervoor had ik hier gewoon totaal geen beeld bij of dit iets voor mij was/is.

Rond 12:00 uur trekken de wolken weg en wordt het lekker warm. Aangezien het nog steeds windstil is, vind ik het een prima moment om eens een duik midden in de Golf van Biskaje te nemen. Het is hier zo’n 4600 meter diep. Ik gooi voor de veiligheid een lange lijn met aan het eind een fender in het water, er staat totaal geen wind en ook geen stroming. Maar dit is toch altijd gewoon een veiligheidslijntje. Net voordat ik mij klaarmaak om erin te springen drijft er een plastic zakje op 50 meter voorbij. Goh, dat zou ook… Neh, die zitten toch niet hier, die zitten in warmer water. En ik neem een duik. Heerlijk! Ik houd echt van zwemmen. Ook een prima moment om even naar het onderwaterschip te kijken. Dit doe ik met enige regelmaat, ook gewoon omdat ze zo mooi is. Ik heb van bootburen een paar havens geleden een buitendouche gekregen en maak hier nu dankbaar gebruik van om het zout van mij af te kunnen spoelen. Shampoo en wassen doe ik in de oceaan. Ik zet de motor weer aan, dans een beetje en doe de afwas die zich opgestapeld heeft. Dat is nu een stuk aangenamer met minder deining.

Ik heb tussendoor genoeg uren om een beetje te filosoferen; waarom leef je, waarom doe je wat je doet? Je zeilt niet zodat niets kapot mag of kan gaan. Je zeilt niet om ergens aan te komen. Je zeilt om de vrijheid. Ik en de natuur. Helemaal alleen. Wat ik hiermee voor mezelf bedoel is dat ik mijn gedachten onder controle probeer te houden of eigenlijk mijn focus op mijn gedachten uit probeer te zetten. Als je bezig bent met controle en dus angst, wat is dan het doel van het zeilen? Dat geldt natuurlijk voor alles in het leven, maar zeilen is hier een heel directe beleving van. Omdat je zo overgeleverd bent aan de weergoden. Gaat iets mis, tja, dan kan dat niet zo prettig uitpakken. Moet je het daarom niet doen, of er daarom heel veel headspace aan geven? Mijn overtuiging is dat dat niet zo is. Met deze gedachten laat ik de focus op de angstgedachten los(ser). Oefening baart kunst 😉.

Deze gedachten komen ook voort omdat het windstil is, ik kan besluiten om wind af te wachten en dus stil te gaan liggen. Maar de voorspelling liet zien dat er voor zaterdagavond onweer voorspeld is in Cudillero, waar ik naartoe wil. Ik kan de voorspelling natuurlijk niet updaten midden op zee omdat ik geen internet heb, dus ik ga er toch maar van uit dat dit klopt en ik blijf motoren. Uiteindelijk zal de motor 30 uur aanstaan. Ach, het geeft je ook vertrouwen in de capaciteit van je motor. Op deze dag zie ik in totaal 13 Man of War (Portugees oorlogsschip) kwallen. De Nederlandse benaming leer ik pas later, anders had ik waarschijnlijk wel eerder geweten dat dat plastic zakje toch best deze zeer pijnlijke kwal was. De tentakels kunnen tot 50 meter lang worden… Ah joh, all was good. We hebben net besloten niet uit angst te leven, oh nee, dat had ik al lang geleden besloten. Soms moet je het jezelf alleen even herinneren, juist in oncontroleerbare situaties.

Notities:

‘Eigenlijk vind ik het toch wel heel erg leuk! Ik ga het nu al jammer vinden om aan te komen.’

‘De lange stukken zeilen zijn heel chill om alleen te doen omdat je dan zelf alle beslissingen kunt maken.’

‘Fruitvliegjesprobleem’

‘Alles wordt langzaam zout’

‘Let op dat de vrijheid en rust waarvoor je het doet niet ten koste gaan van de praktische zaken waar je ook heel erg mee bezig kunt zijn; de klusjes, planning, volgende haven, diesel, water, proviant etc.’

‘Jezus, er zijn bijna geen golven en we varen op motor en toch gaan we op en neer alsof er weet ik veel wat aan de hand is. Moet dat?’

22:00 uur, het is inmiddels donker, yes, de zeilen gaan op en de motor gaat uit, eindelijk een beetje wind. Euforie duurt helaas niet lang.

22:30 Genua in, motor aan. 8/10 knopen halve wind, voor de windse koers is teruggevallen naar 3/4/5 knopen. Wel gemerkt dat het grootzeil fijn is tegen de deining. Dus die laat ik staan met een rif voor stabiliteit.

Even later grootzeil laten zakken omdat hij klappert door de wind en dit voel je door heel de boot. 01:00 uur zeilen zetten, wind! Ik heb het gevoel dat ik buiten wil slapen, dus daar gaan de buitenkussens die als matras dienen en de deken mee naar buiten. Ik wil op blijven letten wat de wind doet, ik heb de koers op koers gezet i.p.v. wind omdat de wind niet erg krachtig is en erg ‘flappie’. Om te voorkomen dat de stuurautomaat met lage snelheid telkens corrigeert en de al lage snelheid helemaal uit de boot haalt.

05:00 een rif in het grootzeil, wind trekt aan.

06:00 uur twee riffen in het grootzeil, genua is al gereefd, dit is vrij makkelijk vanuit de kuip te doen en pas ik af en toe aan naar wens. Ik heb inmiddels 15/20 knopen voor de windse koers. Mooi! We gaan zo’n 6 knopen de goede kant op!

Deze nacht slaap ik niet veel, ik denk ongeveer 1 à 2 uur. Ik doe hiervoor ook niet erg veel moeite omdat ik weet dat dit de laatste uren van de tocht zijn. Ik ben er bijna!

Rond 10:00 zie ik voor het eerst weer land in zicht! Mooi, bergen. Voor mij hangt een flinke wolkenpartij al een paar uur op de loer. Deze glijdt langzaam voorbij en de 4 uur lange dreiging valt gelukkig mee. Rond 11:00 komt de muur van de haven in zicht met daarachter de prachtige imposante kliffen. Deze zijn supergroen, wat erop wijst dat het hier dus niet altijd zo’n heerlijk weer is als dat ik gisteren had. Ik kom aan in wat volgens mij een van de kleinste havens in Spanje is en had dit toch iets anders bedacht toen ik de planning ging maken. Van de twee steigerplaatsen voor passanten blijkt er een altijd occupied te zijn door een klein vissersbootje dat ze beter kunnen laten zinken en de ander is bezet door een groot zwaar houten Noors schip. Prachtig. De eigenaar is aan boord en ik mag langszij liggen, waar ik heel blij mee ben. Ik zie verder namelijk geen opties om mijn boot veilig kwijt te kunnen en ik wil heeeel graag even niet meer varen en slapen. En toegegeven, als solozeiler is het ook gewoon fijn als iemand een helpend handje biedt bij het aanmeren en is iedere haven weer even uitvogelen waar je veilig kunt landen. Helaas veroorzaakt het gewichtsverschil tussen onze boten een vreemde schokkende beweging van beide boten (en mijn boot is voor haar 32 ft, 5,5 ton al niet licht). Ik ben gek genoeg ook niet erg moe, waarschijnlijk zit er wat energie in de lading euforie die ik zojuist heb ontvangen. Na een uur bezig te zijn geweest met zijn boot met 10 springen aan de kade te bevestigen lijkt het allemaal niet te helpen. We besluiten dat ik langszij een halfvergane kleine zeilboot ga liggen die aan 4 mooringboeien ligt. Die eigenaar is er toevallig ook, hij vindt het allemaal prima. ‘Oh my god’, de boot ligt eindelijk stil! Wat een verademing. Ook de stress die dat schokken met zich meebrengt voor schade aan de boot verdwijnt natuurlijk als sneeuw voor de zon. Ik blaas de dinghy op en vermaak me daar nog een paar uur mee. Ik doe wat rondjes om de boot en ben een beetje aan het freubelen. Om 22:00 ga ik naar bed en slaap de klok rond tot 11:30. Dat was lekker, ik voel me overigens wel een halfafgebakken diepvriespizza als ik wakker word. Om 02:00 ’s nachts ben ik er een keer uit geweest om de boeglandvast die aan de buurman bevestigd was uit het water te vissen en weer opnieuw vast te maken. Inmiddels lag ik dwars over het water en lag mijn anker alweer gezellig te knuffelen met de boot van de buurman. Oeps. Om 07:00 kom ik nog even mijn bed uit om het natuurgeweld te bewonderen, een heftige onweersbui trekt over. De boot trilt van de bliksem.

Hoe heb ik de solo oversteek ervaren? Ik draai mijn hand hier niet meer voor om. Ik vind het echt een prachtige ervaring. En kijk uit naar alle komende zeilervaringen die er nog voor mij liggen. Ik zie het niet als een prestatie, maar meer als een geleidende leerervaring. Waar ik zes weken geleden losgooide vanuit Herkingen en sluizen en bruggen ook nog wel spannend vond, tot onbekende golven in de zee, tot voor het eerst een nacht ankeren of te maken krijgen met getijdenwater. Is dit allemaal een mooie leercurve, niet alleen in praktische zeilervaring, maar misschien nog wel meer over mindset en controle (loslaten).

Plan (300 nautical miles, 2d 12h bij gemiddeld 5 knopen, 150 liter bij volledig motoren)

Uitwerking (367 nautical miles, 3d 1,5h, gemiddeld 5,1 knopen, 15 liter verbruikt)