Twee weken onderweg met Delta Lady

Vertrekken uit Herkingen voelt bijzonder.

Ik heb best wat spanning over het uitvaren, ook al is het windstil. Inmiddels ken ik aardig wat mensen in de haven en er staan verschillende zeilkennissen te kijken wanneer we vertrekken. Aan boord zijn mijn vader Marcel en zeilvriend Rolf.

Voor pap is het zijn eerste keer zeilen op Delta Lady. Hij is de afgelopen maanden vaak genoeg aan boord geweest om te helpen klussen, maar iedere keer was er wel iets. De motor, de mast eraf, Delta Lady uit het water. Zeilen kwam er steeds niet van.

En nu vertrekken we gewoon.

Ik heb Delta Lady zelf nog niet vaak door sluizen en bruggen gevaren. Het weekend ervoor ben ik daarom met zeilvriend Derrick alvast naar Roompot gevaren om precies dit eerste stuk te oefenen. Bij de sluis was het toen druk en waren we een van de laatste boten die er nog tussen pasten. Een tijd manoeuvreren en Delta Lady tussen alle andere boten op haar plek houden dus. Dat ging eigenlijk gewoon goed.

Vandaag varen we hetzelfde stuk opnieuw. Eén brug, één sluis en daarna richting Roompot Marina. Daar stapt pap af. Zijn eerste zeiltocht met Delta Lady zit erop.

Ik ben vooral blij dat de eerste dag erop zit.

Herkingen naar Roompot Marina
20,4 NM | 5:39 uur | gemiddeld 3,6 kts | 1 brug en 1 sluis

Vanaf Roompot gaat het voor het eerst met Delta Lady de Noordzee op. Vanaf hier varen Rolf en ik samen verder.

Voor vertrek moeten we nog even naar de riffen in het grootzeil kijken. Na de Roompotsluis leggen we Delta Lady daarom kort aan een steiger. Natuurlijk aan lagerwal, dus wegvaren is meteen een leuke oefening.

Eenmaal buiten is de zee een stuk minder vriendelijk dan het water van gisteren. Hoge golven, aardig wat wind en ineens zit ik daadwerkelijk met mijn eigen boot op de Noordzee.

Het gaat goed, maar achteraf blijkt dit een van de ruigere zeildagen van de eerste twee weken te zijn. In Blankenberge proosten we op de eerste tocht op zee met een alcoholvrije cocktail. Lang blijven we niet. De volgende dag gaan de trossen alweer los.

Roompot Marina naar Blankenberge
34,8 NM | 6:53 uur | gemiddeld 5,0 kts | 1 sluis

De tocht naar Duinkerke verloopt prima. We kunnen de hele weg lekker aan de wind zeilen. De binnenvaart is even goed kijken want de imposante breekwaterdammen zijn vrij donker, wat onderscheiden moelijker maakt. De stad zelf maakt wat minder indruk, het is druk en toeristisch. In de haven liggen we dubbel aan de passantensteiger. Dit doen ze slim, voor de haven is een soort ‘propper’ die alle zeilboten naar binnen probeert te loodsen. Verderop blijken nog meer havens te zijn en deze is eigenlijk al vol. Maarja hoe meer boten hoe meer geld. Er staat veel deining en de sanitaire voorzieningen zijn slecht.

Nou ja. Niet iedere stop hoeft een favoriet te worden.

Blankenberge naar Duinkerke
33,7 NM | 6:27 uur | gemiddeld 5,3 kts

Van Duinkerke naar Calais is het maar een korte tocht. We hebben stroom mee, maar weinig wind, dus de motor draait een groot deel van de tijd.

In Calais varen we niet helemaal de haven in, maar pakken we een mooringboei voor de haveningang. Bewust, want vannacht willen we rond vier uur vertrekken om gebruik te maken van het getij en de voorspelde wind.

Het aanlopen van Calais vind ik leuk. De ferry’s komen en gaan met een snelheid waarbij je wel goed moet blijven opletten. Voor de haveningang staat een onrustige zee en we moeten de havenmeester oproepen voor toestemming om naar binnen te varen. Nadat een ferry ons voorgaat mogen wij hier achteraan, waarschijnlijk door het opvliegende zand dat de ferry veroorzaakt geeft mijn dieptemeter aan dat we aan de grond zouden moeten zitten. Dat is dus echt een grote angst van mij, en zeker voor zo`n drukke haveningang met snelle ferry`s. Maar geen zorgen Delta Lady vaart er rustig door-/overheen.

Dit soort dingen vond ik voor vertrek spannend. Nu vind ik het vooral interessant.

Duinkerke naar Calais
26,2 NM | 4:57 uur | gemiddeld 5,3 kts

Om vier uur in de nacht verlaten we Calais weer. Mijn eerste vertrek in het donker tijdens deze reis.

De ferry’s goed in de gaten houden, de havenmeester oproepen voor toestemming en daarna de donkere zee op. Ik vind het eigenlijk vooral leuk om te doen. Langs het strand varen terwijl de grote ferry’s als verlichte blokken door het donker bewegen heeft wel iets.

Opnieuw hebben we stroom mee en opnieuw bijzonder weinig wind. Dus ook vandaag krijgt de motor genoeg werk.

Calais naar Boulogne sur Mer
22,7 NM | 4:27 uur | gemiddeld 5,1 kts

De aanloop in Boulogne is weer interessant. Hier liggen gigantische breekwatermuren.

In Boulogne blijf ik een dag langer. Ik loop de oude stad in en bezoek onder andere de kathedraal, het museum en de crypte.

De avond voor vertrek waait het hard. Golven slaan over de havenmuren terwijl Delta Lady rustig binnen ligt. Mooi om naar te kijken en tegelijk een vrij duidelijke demonstratie van waarom die enorme golfbrekers hier liggen. Buiten geweld. Binnen weinig aan de hand.

Daarna volgt de eerste tocht waarvan ik vooraf denk: oké, dit is wel een eind. Bijna elf uur varen naar Dieppe. Maar eenmaal onderweg gebeurt er eigenlijk niets bijzonders. En dat is soms precies wat je wilt. We hebben een mooie zeildag en met een mooie snelheid komen we lekker uitgewaaid Dieppe binnen.

Vlak voor de haveningang van Dieppe ligt een zeilboot met motorpech. Ik twijfel of wij ze moeten helpen. Zelf een andere zeilboot op sleeptouw nemen bij een haveningang vind ik op dat moment nog een stap te ver en na bijna elf uur varen zijn we zelf ook best blij dat we naar binnen kunnen.

Gelukkig verschijnt vlak achter ons een andere boot die ze oppikt. Sorry nog.

Boulogne sur Mer naar Dieppe
57,9 NM | 10:51 uur | gemiddeld 5,3 kts

Dieppe vind ik mooi, vooral in de avond. Lang blijven we ook hier niet. De volgende middag varen Rolf en ik alweer richting Fécamp. De zeiltocht van Dieppe naar Fecamp verloopt prima. We hebben minder wind, en iets meer golven.

Dieppe naar Fécamp
32,2 NM | 6:51 uur | gemiddeld 4,7 kts

We komen rond het donker aan en eindigen driedubbel aan de passantensteiger. Het is druk en door de wind kunnen we vervolgens vier dagen niet verder.

Voor vertrek zou ik waarschijnlijk vooral gedacht hebben: vier dagen vastzitten.

Nu vind ik het eigenlijk helemaal prima.

Fécamp wordt een van mijn favoriete stops van deze eerste weken. Ik mag de vouwfiets van de buren lenen en verken daarmee de omgeving. Ik zwem veel met mijn nieuwe flippers en krijg daar vervolgens verrassend veel spierpijn in mijn enkels van.

Ook ontstaat er een leuke connectie met de buren van zeilboot Perdu. We gaan een paar keer samen uit eten en maken een avondwandeling. Later komen we elkaar opnieuw tegen in Cherbourg.

Zo begint reizen per boot steeds meer te voelen. Je vaart ergens binnen zonder precies te weten hoe lang je blijft, leert mensen kennen en een paar dagen later vertrekt iedereen weer een andere kant op. Na vier dagen laat het weer ons weer gaan.

Fécamp naar Cherbourg wordt meteen de langste tocht tot nu toe. De eerste vier uur is er nauwelijks wind en draait de motor. Daarna kunnen de zeilen erop en varen we vrijwel de hele verdere route onder zeil. Dit wordt mijn favoriete zeildag van de eerste twee weken. Niet door iets spectaculairs. Juist door iets heel simpels. Ik zit bij de mastvoet, kijk over het water en laat Delta Lady doen waar ze goed in is.

Fécamp naar Cherbourg
81,8 NM | 15:17 uur | gemiddeld 5,4 kts

Bij Barfleur verandert de zee. Rond de kaap staat door de sterke stroming een rare, onrustige zee. Gelukkig hebben we de stroom mee.

Het is een van de eerste momenten waarop ik echt zie dat getij niet alleen bepaalt of je sneller of langzamer gaat. Het bepaalt ook wat het water zelf doet.

Voor Cherbourg strijk ik de zeilen iets te vroeg. Daarna krijgen we stroom tegen en blijkt de haveningang ook nog een stuk verder dan gedacht. Dus mogen we na ruim vijftien uur varen nog ongeveer twee uur motoren. Goed. Weer wat geleerd.

Cherbourg is een fijne stop. Er zijn elektrische fietsen te huur en daarmee kan ik gemakkelijk wat meer van de omgeving bekijken. Hier stapt Rolf af. We hebben vanaf Roompot samen langs de Belgische en Franse kust gevaren en ineens verandert de samenstelling aan boord weer.

Pap komt in Cherbourg weer aan boord.

Een mooi moment om Delta Lady schoon te maken, was te draaien en de voorraden weer aan te vullen. Na twee weken draai ik mijn eerste was.

Op een boot leer je vrij snel dat je bij warm weer verrassend weinig kleding nodig hebt.

Twee weken onderweg

Technisch gezien verlopen de eerste twee weken eigenlijk heel soepel. Onderweg verliezen we een belangrijk boutje van een onderdeel bij de mast. Gelukkig heb ik een reserve aan boord.

De stuurautomaat laat ik in Cherbourg even nakijken omdat hij zichzelf af en toe uitschakelt. Ik verwacht ergens al een nieuw technisch probleem, maar het blijken gewoon een paar instellingen te zijn.

Ook prima.

Sinds we in Frankrijk zijn loop ik ondertussen iedere watersportwinkel binnen op zoek naar een drinkwaterfiltersysteem. Het kraanwater smaakt hier door het chloor niet lekker en verschillende zeilers die we onderweg ontmoeten zijn enthousiast over filters aan boord.

Tot nu toe zonder succes.

Of eigenlijk het gebrek eraan.

Nog steeds geen dolfijnen naast Delta Lady en geen walvissen aan de horizon. Voorlopig moet ik het doen met meeuwen.

Wie weet wat er verderop nog komt.

Wat na twee weken vooral veranderd is, is mijn verhouding tot het zeilen.

De spanning die ik voor vertrek voelde is grotendeels verdwenen. Niet omdat de zee ineens voorspelbaar is, maar omdat ik mezelf inmiddels een aantal keer heb zien handelen.

Ik vaar door sluizen, loop drukke havens aan, vertrek in het donker, maak dagen van vijftien uur, schat stroming verkeerd in, los dingen op en leer telkens weer iets bij.

Op zee heb je uiteindelijk weinig aan eindeloos nadenken over wat er misschien gaat gebeuren. Je kijkt naar de wind, de golven, het getij, andere schepen en naar wat Delta Lady doet. Op basis daarvan neem je een besluit. Veranderen de omstandigheden, dan verandert het besluit mee.

Dat principe blijkt voor mij niet alleen over zeilen te gaan.

Ik kan mijn leefomgeving drastisch veranderen. Ik kan Herkingen achter me laten, langs de Franse kust varen en om de paar dagen ergens anders wakker worden. Maar mijn gedachten reizen gewoon mee.

Dat maakt iets zichtbaar wat ik eigenlijk al wist: vrijheid zit niet alleen in omstandigheden.

Als mijn omgeving niet verantwoordelijk is voor iedere gedachte die verschijnt, hoef ik die omgeving ook niet voortdurend te veranderen om me anders te voelen.

Op zee wordt dat bijna tastbaar. Ik bepaal de wind niet. Ik bepaal het getij niet. En ik bepaal ook niet welke gedachte als volgende verschijnt.

Ik kan wel bepalen hoeveel betekenis ik eraan geef en wat ik vervolgens doe.

Na twee weken voelt deze reis daarom niet alleen als leren zeilen met Delta Lady. Ik begin ook steeds beter het verschil te zien tussen wat er werkelijk gebeurt en wat mijn hoofd er alvast van maakt.

En ondertussen liggen er nog heel veel zeemijlen voor me.

Een heerlijke reis.