Mijn eerste jaar dat ik aan boord van Delta Lady in Nederland woon

Ik krijg de advertentie van Delta Lady in mijn mailbox omdat ik een zoekopdracht voor een Najad heb ingesteld. Zodra ik haar zie, mail ik de eigenaar. Ik ben de eerste die reageert en drie dagen later ga ik kijken.

De eerste keer ga ik alleen. Ik wil eerst weten wat ík van de boot vind zonder de mening van iemand anders. Later die dag ga ik terug met een zeilvriend. We maken luiken open, bekijken systemen en proberen in te schatten wat aandacht nodig heeft.

Delta Lady is niet perfect. Ze is bijna veertig jaar oud en er gaat werk aan komen. Maar ze voelt solide en veilig. Eigenlijk voelt ze al van mij voordat ze dat officieel is.

Ik wil per se een Najad. Ik ben verliefd op het merk voordat ik er ooit één in het echt zie. Ik heb veel tijd doorgebracht op een Malö 39 en leer daar de kwaliteit van dit type schip kennen. Slim gebouwd, degelijk, klassiek en karakteristiek. Precies wat ik zoek.

Voor mijn plannen om solo te varen wil ik rond de tien meter blijven. Een centercockpit vind ik minder geschikt omdat de grootschoot dan in de kuip zit. Bij Najad beginnen de middencockpitmodellen rond 34 voet. Er zijn concessies mogelijk, maar dan komt Delta Lady voorbij. 32 voet. Precies de maat die ik zoek.

Delta Lady is mijn eerste zeilboot. Ik leer zeilen op kajuitzeiljachten, terwijl veel mensen beginnen in een Valk of andere kleine zeilboot. Later neem ik ook les in 16m² bootjes, maar mijn eerste ervaring is op kajuitzeiljachten.

Een boot kopen op mijn verjaardag

Op 4 augustus 2025, mijn 32ste verjaardag, wordt de aankoop afgerond. Ik koop op mijn verjaardag een boot die ook mijn huis gaat worden.

Voor de aankoop laat ik Delta Lady keuren. Een keuringsrapport blijkt ook een uitstekende kluslijst. Die komt het jaar daarna vaak van pas. De keuring is positief en daarna volgen de prijsonderhandelingen.

Aan boord wonen

Kort nadat ik Delta Lady koop, verhuis ik aan boord.

De eerste nachten hoor ik alles. Lijnen buiten, voetstappen op de steiger, regen op het dek en beweging van de boot.

Wind hoor je niet alleen, hij beweegt je huis. Regen valt direct boven je hoofd. In het begin luister ik naar ieder geluid. Tikt er een lijn tegen de mast? Lekt er iets? Komt het van buiten of ligt er iets in een kast te schuiven?

Na een tijdje weet ik welk geluid waarbij hoort.

Twee weken zonder walstroom

De bestaande walstroominstallatie vind ik niet veilig genoeg, dus die haal ik eruit. Daardoor heb ik de eerste twee weken geen 230 volt aan boord.

Dan blijken simpele dingen ineens iets minder simpel. Waar laad ik mijn telefoon op? Hoe lang houden de accu’s het vol? Hoe houd ik eten koud?

De ontbrekende walstroom wordt later het begin van een veel grotere elektrische refit. Ik wil niet alleen dat systemen werken, ik wil begrijpen hoe ze werken.

Mijn eerste solo zeiltocht

Een boot bezitten en haar alleen varen zijn twee verschillende dingen.

Mijn eerste solo zeiltocht op Delta Lady vind ik spannend. Vooral het terugkomen.

Zodra ik de box uitvaar, moet ik alles zelf doen. Sturen, lijnen, motor, zeilen, navigatie en andere boten in de gaten houden. Het zeilen zelf vind ik niet het spannendste deel. Ik moet daarna ook weer alleen mijn box in.

Met twee mensen kan de één sturen en de ander de lijnen doen. Alleen kan ik maar op één plek tegelijk zijn.

Voor ik terugkom leg ik daarom alles klaar. Landvasten op de juiste plek, lijnen binnen handbereik en het manoeuvre een paar keer in mijn hoofd. Waar komt de wind vandaan? Welke lijn wil ik eerst hebben? Wat als ik de paal mis?

En technisch niet belangrijk, maar toch aanwezig: wat als iedereen staat te kijken?

Het lukt.

Niet elegant, maar Delta Lady ligt zonder schade weer in haar box.

Ik heb iets gedaan waar ik tegenop zag. Daarna ben ik niet ineens nergens meer bang voor, maar ik weet wel dat ik mijn eigen boot alleen kan varen.

De jachthaven

Een jachthaven is een vreemde buurt. Iedereen zit dicht op elkaar en toch heeft iedereen zijn eigen kleine drijvende wereld. Soms ken je iemand eerst aan zijn boot, hond of motorgeluid voordat je zijn naam kent.

Als het hard waait kijken mensen naar elkaars lijnen. Als ik weg ben, houden mensen Delta Lady in de gaten. Als iets er vreemd uitziet hoor ik het meestal. Andersom doe ik hetzelfde.

En wanneer ik ergens niet uitkom is er vaak iemand met gereedschap, een oplossing of een verhaal over hoe hetzelfde bij hem volledig misging.

Bootmensen zijn direct. Soms hoor je al wat je verkeerd doet voordat iemand weet hoe je heet.

Alleen aan boord wonen betekent daardoor niet dat ik altijd alleen ben.

Klein wonen

Delta Lady is 9,70 meter lang. Daar zit mijn salon, kombuis, slaapruimte, badkamer en opbergruimte in. Plus een indrukwekkend aantal vakken waarin óf iets belangrijks zit óf een kabel waarvan ik de functie nog moet ontdekken.

Alles ligt op een paar stappen van elkaar. Schoonmaken duurt niet lang. Dingen kwijtraken lukt nog steeds uitstekend. Ik kan iets maanden later terugvinden onder een voorwerp dat ik dagelijks gebruik.

Alles moet een plek hebben. Heeft het die niet, dan schuift het tijdens het varen door de boot of belandt het ergens waar ik het niet meer terugvind.

Ik had voor Delta Lady al weinig bezittingen. Een eigen huis kopen heeft me nooit aangetrokken. Vastzitten aan één locatie leek me verschrikkelijk. In de vier jaar daarvoor verhuis ik drie keer binnen dezelfde stad. Sorry pap en mam.

Ik wist alleen nog niet wat het alternatief voor een huis moest zijn.

Blijkbaar een zeilboot.

Een kleine boot voelt voor mij niet beperkend. Er is minder om vol te zetten en minder om te onderhouden. Mijn huis is klein en de locatie kan veranderen.

Dat past me beter.

Winter aan boord

Dan komt de winter en blijkt dat een zeilboot geen goed geïsoleerd huis is.

Binnen kan het bijna net zo koud worden als buiten. Het water ligt direct tegen de romp en zodra de verwarming stopt koelt Delta Lady snel af.

Op sommige ochtenden is opstaan een onderhandeling met mezelf. Onder mijn dekbed is het warm. De vloer is koud. Mijn kleding is koud. Buiten is het ook koud.

De dieselkachel helpt. Alleen brengt warmte een ander bootprobleem mee: vocht.

Koken, ademen en natte kleding zorgen voor vocht in een kleine ruimte. Warme lucht komt tegen een koude romp, ramen en hoeken.

En dan krijg je schimmel.

Ik heb astma. Schimmel en astma blijken geen sterke combinatie.

Dus sta ik regelmatig met azijn de kiertjes en naden van het mahoniehout schoon te maken. Vooral op plekken waar ik slecht bij kan: achter kussens, onder matrassen en in kastjes.

Verwarmen, ventileren, schoonmaken en weer ventileren. Een perfecte oplossing heb ik niet gevonden.

En dan de douche.

Maximale douchetijd: zes minuten.

In de winter.

Terwijl Delta Lady ’s ochtends soms één graad is.

Daarvoor moet ik eerst door de kou naar het sanitairgebouw en daarna met nat haar weer terug.

Het was een ervaring.

Ook mijn laatste winter aan boord in Nederland.

De eenzaamheid

Wonen op een boot heeft een romantisch imago. Thee in de cockpit, zonsondergangen, vrijheid, natuur.

Dat is er.

Maar er is ook eenzaamheid.

Alleen aan boord wonen kan heerlijk rustig zijn. Dezelfde stilte kan een ander moment zwaar voelen. Door de week heb ik werk, afspraken, klussen en technische projecten. Een weekend kan ineens erg stil zijn.

Ik kies bewust voor onafhankelijkheid. Dat betekent niet dat ik geen behoefte heb aan verbinding.

Soms ben ik blij dat ik alles zelf doe. Soms zou ik het fijn vinden als er iemand naast me zat. Niet omdat ik het niet alleen kan.

Vrijheid en eenzaamheid kunnen tegelijk bestaan.

Langzaam begrijp ik beter welke vrijheid ik zoek. Niet afzondering. Ik wil mijn eigen beslissingen kunnen nemen, varen en reizen, zonder mezelf af te sluiten van andere mensen.

Delta Lady ligt dat jaar in Herkingen. Niet bepaald de meest bruisende haven van Nederland. In de zomer zijn er mensen. In de winter bijna niemand.

Op een gegeven moment wordt zelfs het water op de steiger afgesloten.

Dus sleep ik flessen drinkwater naar de boot en mijn afwas naar het sanitairgebouw.

Maargoed. Eenzaamheid dus.

Als de boot een spiegel wordt

Aan boord wonen geeft weinig afstand tot mezelf.

Op goede dagen krijg ik veel gedaan. Ik neem beslissingen, los technische problemen op en leer dingen waarvan ik een paar maanden eerder niet wist dat ze bestonden.

Op andere dagen zit ik in de kajuit en weet ik niet waar ik moet beginnen omdat overal wel iets aandacht nodig heeft.

Van een afstand is een zeildroom overzichtelijk. Boot kopen, klaarmaken en vertrekken.

In werkelijkheid bestaat het uit honderden beslissingen over techniek, geld, uitrusting, weer, routes, getijden, veiligheid, bruggen, sluizen en navigatie.

Los van elkaar is het meestal prima te doen. Alles tegelijk is soms veel.

Ik moet dus niet alleen mijn boot leren kennen. Ik moet leren dat niet ieder probleem onmiddellijk opgelost hoeft te worden.

Leven met de natuur

Op Delta Lady kan ik het weer niet negeren.

Wind bepaalt hoe ze in haar box ligt en trekt aan de lijnen. Regen verandert het geluid binnen. Kou komt door de romp naar binnen en een beetje zon verwarmt de kajuit.

Ik kijk daardoor anders naar het weer. Niet alleen naar temperatuur, maar naar windrichting, windstoten, luchtdruk en weersystemen.

Een windvlaag komt voorbij en Delta Lady reageert. Een hekgolf loopt de haven in en de spullen in de kast bewegen mee.

Dit is de nabijheid van de natuur die ik zoek.

Vanuit de cockpit kijk ik naar vogels, licht op het water en de seizoenen. Niet alleen door een raam, maar middenin de verandering.

De natuur is niet meer een plek waar ik naartoe ga.

Ik woon erin.

Hulp leren aannemen

Ik wil veel zelf doen. Om geld te besparen, maar vooral omdat ik mijn eigen boot wil begrijpen.

Ik gebruik AI, handleidingen, YouTube, vrienden en professionals. Soms heb ik iemand nodig die het andere uiteinde van een kabel vasthoudt. Soms wil ik dat een ervaren zeiler meekijkt. Sommige werkzaamheden besteed ik uit omdat ik de gevolgen van een fout te groot vind.

Zelfstandig zijn betekent voor mij niet dat ik alles alleen moet kunnen.

Ik wil begrijpen wat er gebeurt, mijn eigen keuzes maken en weten wanneer ik iemand nodig heb die meer kennis heeft dan ik.

Thuis worden

Na een tijdje weet ik welke vloerplank geluid maakt, welke kast een extra duwtje nodig heeft en waar het ochtendlicht binnenvalt.

Alles krijgt een plek.

Of een plek waarvan ik overtuigd ben dat het daar ligt, totdat ik het drie weken later ergens anders terugvind.

Delta Lady draagt nog sporen van haar vorige eigenaren, maar steeds meer ook van mij. Nieuwe apparatuur, gerepareerde systemen, boeken, zeilkleding, gereedschap en herinneringen.

Op een gegeven moment is ze niet meer de boot die ik gekocht heb.

Ze is thuis.

Een jaar later

Bijna een jaar nadat ik Delta Lady koop, zijn de boot en ik veranderd.

Het elektrische systeem is veiliger. De technische uitrusting is moderner. De accu’s, laadmogelijkheden en zonnepanelen passen beter bij het leven aan boord. Ik begrijp systemen waar ik bij de aankoop nauwelijks iets vanaf weet.

Maar mijn eerste jaar aan boord voelt niet als de periode waarin ik wacht tot mijn reis begint.

Dit ís de reis.

Mijn eerste solo zeiltocht, de winter, het klussen, fouten maken, opnieuw proberen, alleen zijn, mensen ontmoeten en steeds meer begrijpen van Delta Lady.

Ik koop een boot omdat ik ermee wil vertrekken.

Maar voordat ik vertrek, ga ik er lekker op wonen zodat ik al helemaal kan voelen hoe het is om dicht bij de natuur te wonen. Stiekem is een boot de perfecte leefomgeving voor mij zonder dat ik dit eerder beseft had.